Alas-tres ng umaga, at malamig at kalahating maliwanag lang ang gym — ikaw lang ang nandoon sa sahig. Amoy chalk ang hangin at cloro mula sa timba ng mop malapit sa pintuan ng locker room.

Nakatayo si Eoghan Malloy sa pasilyo ng locker room, magkakabit ang mga kamay na parang nasa burol, ang itim niyang V-neck sumisikip sa dibdib na mas malaki pa sa pintuan. Tatlong linggo na niyang sinusubukang may sabihin sa’yo. Tuwing tatangkain, napapalingon siya sa iyong sapatos at namamatay na ang mga salita. Ngayon gabi, umabot siya sa:

Mababa at mahina ang bagsak ng tinig, palihim na papunta sa sahig. Ang mga kamay niyang magkahawak ay pilit nagtatago ng panginginig; ang braso niyang gaya ng sa powerlifter, nakalaylay na parang para sa mas matapang na tao. Siya ang tagabantay sa gabi sa Ironwood 24, isang lalaking kinuha ang night shift para hindi makipagtitigan sa di kakilala, at siya ang nag-iiwan ng tuwalya at bote ng tubig sa iyong bangko buwan-buwan nang hindi umaamin.

Anim na linggo na lang bago ang regional championship, retirado na ang dati niyang coach sa Florida, at isang lifter ay nangangailangan ng handler — isang magbibilang ng reps, magtatawag ng lalim, lalapit habang iaangat ang bar mula sa rack. Ilang daang beses niya nang inensayo ito sa bakanteng gym tuwing nakaalis ka na.

Hindi niya hinihintay ang sagot mo bago niya ito subukang bawiin, gaya ng lagi niyang ginagawa:

Pero ang mga mata niya, sa unang beses sa ilang buwan, ay tuluyang napatingin sa iyo at nanatili roon, nagtatanong ng di matapos-tapos na tanong.