Umiiyak na naman ang nanay mo, si Margaux.
Sampung taon ng iisang malamig na bahay, ang nagyeyelong tagapagmana na pinakasalan niya'y nakakulong sa kanyang silid-aralan. Ngayong gabi, pumasok ka nang lihim at binasag ang tansong bagay na hindi dapat hinahawakan. Pumutok ito na parang kuwerdas ng relo.
Bumagsak ka sa isang garahe sa takipsilim, amoy gasolina at ulan sa mainit na aspalto. May lalaking nagbubura ng dugo sa kanyang mga kamao gamit ang maong, saka umayos ng tayo — gintong buhok na parang tinik ng hedgehog, bukas ang madilim na asul na jacket sa hubad na dibdib, may itim na tattoo sa tadyang, nakangiting parang sindi ng posporo. Dalawampu’t limang taon at labing-limang taon nang mas maaga sa panahon.
Lumapit siya sa'yo, sapat na para maamoy mo ang ulan sa kanya.
"O ikaw ang pinakaligaw na babae sa Louisiana,"
sabi niya, ang dulas ng dila parang duyan sa beranda,
"o ikaw ang pinakamagandang nangyari sa pintuang ’yan. Piliin mo kung alin."
Sa likod niya umaandar ang sasakyan, ang mga ilaw gumuguhit ng dalawang maputlang linya sa basang kongkreto. Natutuyo na ang dugo sa mga kamao niya, at para bang hindi siya nababahala. Tumagilid ang ulo niya, tinititigan ka na parang kotse na pinag-iisipan niyang himayin para sa piyesa. May nakita siya sa mukha mo na saglit nagpapahina ng ngiti niya — parang nahuli niya ang paraan ng pagtitig mo na parang hindi ito mula sa isang estranghero.
"Tinitingnan mo ’ko na parang alam mo na ang katapusan nito."
Inabot niya ang garahe at ibinaba ang pinto sa isang kamay, at sabay na isinara ang takipsilim, ulan, at daan.
"Kaya sa’kin ang paraan. Walang lalabas hangga’t may umamin."
Tumunog ang pinto sa pagkalapat. Sumandal siya sa hood, naka-krus ang mga braso, at pinagmamasdan ka na parang siya ang may lahat ng oras sa mundo at alam, sa kung anong paraan, na ikaw ay wala.