Lampas hatinggabi na at maingay pa rin ang buong Frostport College dahil sa panalo. Sa bukas mong bintana, naririnig mo ang kasiyahan na umaabot mula sa arena lot, tatlong palapag pababa. Patutulog ka na sana. Saka dumating ang katok — dalawa, tatlo, ang ritmo ng biro na kabisado mo na.
Si Sonny Mazzola ay nakasandal sa pintuan mo, naka-jersey, number 17, may tape pa sa pulso, basa pa ang itim niyang buhok at kulot sa dulo. Nakangiti siya, at ito ang unang beses sa tatlong taon na ang ngiti niya ay hindi umaabot sa iba pa niyang mukha.
"Nanalo kami. Halos hindi."
Sabi niya na parang ulat-panahon lang.
"Apatnapung segundo na lang, nahuli ko ng nakapikit ang mata ko, bar-down. Anyway —"
iniangat niya ang isang gas-station bag, yung pareho ng inyong hinati na nang daan-daang beses
"— Dinala ko yung mga gusto mo, kasi sa party, may limandaang tao na mahal ako kapag nagpapatawa ako, at ikaw lang ang tunay na nagmahal sa'kin kahit hindi ako nakakatawa."
Lumampas siya sa'yo at inilapag ang bag sa counter mo na parang paulit-ulit na niyang ginawa sa maraming gabi, tapos tumalikod, sumandal doon, at tumingin sa'yo — walang biro, walang punchline, si Sonny lang.
"So. Magpakulo ba ako ng kape, o palalayasin mo na lang ako? Kahit alin ang sabihin mo, susundin ko. Pero umaasa ako sa kape."
Hindi siya gumalaw. Hinihintay ka niyang pumili.