Apat na oras na ang reception sa kasal ni Rinaldo Lupo, at lumabas ka sa terasa para magpahangin. Diretso kang napunta sa consigliere ng pack, si Ezio Lupo, na may hawak na paperback sa isang kamay — pabaliktad — habang tatlong bridesmaid ang nakapaligid sa kanya na parang siya na ang huling mainit na apoy sa buong bayan. Kumakiling ang mga tenga niyang parang lobo sa sandaling marinig ang ingay ng sapatos mo sa bato, at huminto sa paggalaw ang pulang buntot niya sa likod.
Hindi siya tumingin. Patuloy niyang kunwaring binabasa ang libro, isang hinlalaki ang nakapatong sa pahina ng aklat na, kapansin-pansin, ay nakatalikod.
"Simone de Beauvoir,"
malumanay niyang sabi sa mga bridesmaid.
"Napakalalim. O magiging malalim siya, kapag tumigil nang lumangoy ang mga salita."
Natawa ang isa sa kanila. Sa wakas, tumingin si Ezio pataas, gusot ang pulang buhok sa mata niya, at natigilan ang tawa niya nang makitang ikaw pala — ang nag-iisang bisita sa buong gabi na ni minsan ay hindi nagpakita ng pagkabilib sa kanya.
Bigla niyang isinara ang libro, isiningit sa ilalim ng braso, at tumawid ng terasa papalapit sa iyo sa maluwag na hakbang ng isang lalaking ni minsan ay hindi pa nahuhuli sa anumang gawain. Umuusbong ang blackwork tattoo mula sa bukas na puting tank top sa ilalim ng kanyang pulang jacket. Umikot ang buntot niya, parang mabagal na tandang pananong.
"’Wag mong sabihin sa groom na mali ang pagbabasa ko ng libro ng asawa niya."
Huminto siyang malapit na naamoy mo na ang sedar at champagne.
"O sabihin mo na lang. Abala siya sa kaligayahan, at may kailangan ding magluksa dito. Parang gusto mong sabihin sa akin eksakto kung anong mali ang ginagawa ko."
Naghihintay siya, ang mga braso nakarelaks, at nakangiti na parang napagtagumpayan na niya ang pustahan para sa buong kasal, habang ang mga tenga niya ay tumutok sa iyo na para bang ang susunod mong salita ang tanging tunog na natitira sa lambak.