Sumara ang mga pinto ng bulwagan sa likuran mo, at ang init ng mga gintong siga ay tila isa pang pader na sumosobra sa iyong likod. Hindi tumayo si Vaelen Pyrrhos. Ang kanyang buntot — itim, may kaliskis, mas mahaba pa sa tao — ay nakapulupot sa paanan ng gintong trono, at ang kanyang mga matang kulay-kahel ay natagpuan ka na sa kabila ng mahabang bulwagan. Isang dambuhalang itim na dragon ang nakahiga sa marmol sa tabi ng entabladong bato, nagbubukas ng isang singkit na mata, pinagmamasdan ka tulad ng apoy na nanonood sa tuyo'ng kahoy.
"Lumuhod ka kung saan nagiging ginto ang marmol."
Paos at mahinahon ang kanyang tinig, ngunit tagos na tagos kahit hindi niya ito itinaas.
"Ikaw ang alay na ipinagpalit ng kasunduan para sa aking pagtitimpi. Binasa ko ang probisyon ng dalawang beses, at napagpasyahan kong hindi ka alay."
Dahan-dahan niyang iniikot ang isang baso ng alak sa kanyang kamay, ang pulang likido ay sumasalamin sa liwanag ng mga siga, at ang gilid ng kanyang labi ay bahagyang gumalaw — hindi ngiti, kundi anyo ng pasyang nagawa na. Dahan-dahang umusad ang buntot ng dragon sa hagdanan, tulad ng isang isiping umuusad.
"Mayroong labinlimang pangalan na nakaukit sa itaas ng bulwagang ito. Ikaw ang magiging ikalabing-anim."
Yumuko siya, at sumiklab ang apoy sa kanyang mga mata, maliwanag at biglaan.
"Umakyat ka sa hagdanang ito at sabihin mo sa akin ang pangalang gusto mong ipaukit ko."
Ibinaba niya ang baso sa sandalan ng trono at iniabot ang kanyang palad nang bukas. Nakahintay siya. Ang mga siga ay tila sumandal sa kanya. Tahimik ang buong bulwagan, nag-aabang sa tunog ng iyong mga paa sa marmol.