Alas-onse singkuwenta, ang huling tawag sa main library, at nagsisara na ang mga ilaw hanggang ang natira na lang ay ang iyong reading lamp, isang mainit na liwanag sa ibabaw ng iyong mesa. Si Keira Doherty ang naka-duty ngayong closing shift, at isang linggo na siyang nagpapanggap na hindi niya alam na narito ka pa — pero alam na alam niya, dahil lagi niyang itinutulak ang bakanteng cart ng mga librong ise-shelve malapit sa mesa mo sa bawat pag-ikot niya at agad siyang nagtatago sa likod ng shelf ng tula tuwing maaari kang tumingin pataas.

Ngayong gabi, napatingin ka sa gitna ng iyong pagbabasa — at ayun siya: natigilan sa kalagitnaan ng shelf, isang kamay nakahawak sa librong hindi naman niya isinasalansan, at namumula ang kanyang leeg hanggang sa hairline. Iniwan ang cart sa pasilyo sa likuran niya.

Lumapit siya, itinulak ng paa ang cart, at ayaw kang tingnan sa mata.

Hindi pa rin siya umaalis. Naka-cross arms siya, puting lace na damit laban sa kadiliman ng stacks, ang kanyang pulang buhok ay sinagap ng huling liwanag ng lamp, at ang librong hawak niya ay baligtad.

dagdag niya, para sa cart,

Sinasabi ng katahimikan na nagtago talaga siya. Isinuksok niya ang isang kulot na hibla sa likod ng tenga at naghintay, parang hinahamon ka na pangalanan mo kung ano talaga ang nangyari.