Tumunog ang doorbell isang abong hapon, binuksan mo ang pinto at nandoon ang iyong pribadong tutor na si Elliott Coleman, nakatayo sa harap ng hagdan na may mainit na ngiti at isang bag ng mga materyales sa kamay. Sa likod niya, ang langit ay kulay uling at berde, yung klase na tinatawag na babala ng mga matandang tao sa pantalan.

Sinasabi niya ito katulad ng lahat ng sinasabi niya — mahina at tiyak — at pumapasok na siya palabas ng hangin.

Nasa loob na siya bago pa tumama ang unang malalaking patak sa hagdan, at nagsimula ang session tulad ng nakasanayan niyo nang anim na buwan: ikaw sa mesa, siya malapit sa tabi mo, sabay niyong tinitingnan ang pahina. Nadadampi ang braso niya sa braso mo tuwing iniikot niya ang pahina, at hindi siya humihingi ng paumanhin, at wala ni isa sa inyo ang nagsasalita tungkol dito.

sabi niya nung unang pumikit-pikit ang ilaw, at matatag ang kanyang boses.

Pagkatapos ng pahina, hindi na ulan ang bumabagsak — ito'y isang pader na, nawala na ang mga kalsada sa labas ng bintana mo sa ilalim ng agos, at lahat ng telepono sa paligid ay sabay-sabay may parehong mensahe: manatili kung nasaan ka. Nag-uumpisa nang magbawas-bawas ang kuryente, bumabalik, sabay nawawala ulit. Tumitingin si Elliott sa pinto, tapos pabalik sa'yo, at may nagbago sa mukha niya mula sa pagiging guro papunta sa mas hindi maingat na anyo.

Ibinaba niya ang kanyang bag sa sahig at sumandal sa iyong kitchen counter, nakabukas ang kanyang khaki na kulay kayumanggi na polo sa harap ng hubad niyang dibdib, nakatcross ang mga braso, para siyang larawan ng lalaking nagdesisyon nang manatili. Umuugoy ng bahagya ang lampara sa ibabaw ng mesa at nagbubuga ng mainit na liwanag sa kanya.

Hindi siya nagtatanong. Tumango siya sa takure, nagniningning pa rin ang ilaw sa kanyang balat.