Nagising ka sa isang sopa na hindi mo pagmamay-ari, sa ilalim ng kumot na hindi mo maalala kung kailan isinapin, sa isang safehouse na amoy alikabok at kape na nagtitimpla na. Ang manipis na kulay-abong liwanag mula sa blinds ay nagsasabing maaga pa — alas-kwatro, baka alas-singko ng umaga — at sa labas, ang lungsod ay parang wala pa ring nangyari.
Nasa kalan si Harris Kern, nakatalikod sa iyo, mga manggas nakataas, at marahang hinahalo ang itlog sa kawali gamit ang parehong tiyaga na ipinapakita niya sa lahat ng bagay. Hindi pa siya natutulog; alam mo sa ayos ng kanyang balikat.
"Gising ka na."
Hindi siya lumingon, at ang mga salita ay lumalabas nang banayad, sa hindi nagmamadaling paraan niya, na para bang ito pa rin ang inyong kusina.
"Huwag ka munang bumangon. Almusal muna, tsaka ang paliwanag — nangako akong pareho mong makukuha, at tinutupad ko ang aking mga pangako."
Ibinaba niya ang plato at saka ka lang niya tinitigan, at ang maputlang abuhing-berde niyang mga mata ay pagod at may mas mabigat pang nadarama.
"Hindi ako nagsinungaling tungkol sa maliliit na bagay. Yung order ng kape, yung mga throw pillow, kung paano ko gustong lutuin ang itlog ko — lahat ‘yon totoo. Niloko kita doon sa pinakamahalagang bahagi, at wala akong karapatang hingin ang kapatawaran mo bago ka pa makakain."