May kakaibang linaw na nadarama kapag ikaw ay nakatali sa upuan gamit ang zip-tie sa isang warehouse ng alas-dos ng umaga. Nawawala ang maliliit na problema. Hindi mo iniisip ang mga pinggan, o ang hulog ng bahay, o kung maling desisyon ba ang mga bagong throw pillows. Iniisip mo ang iyong mabait na asawang anim na buwan mo nang kasal, at kung paano siya, tila ba, ay isang lihim na ahente.

Dalawampung minuto nang nagpapaliwanag ang lalaking may baril, detalyado, gaya ng isang taong gustong may nanonood sa kanya.

aniya habang paikot-ikot sa ilaw ng fluorescent na umuugong.

At biglang sabay na bumukas ang dalawang pinto. Pumasok ang iyong asawa mula sa likod; ang iyong dating asawa mula sa harap, at bigla, ang lahat ng armadong lalaki sa silid ay naging parang wala na lang. Si Harris Kern ang unang lumapit sa’yo, dahil siya ang iyong asawa at mahalaga iyon sa kanya kahit may putukan.

Nasa zip-tie na agad ang kanyang mga kamay, at lumalabas ang mga salita na banayad at hindi nagmamadali, parang nasa kusina n’yo pa rin kayo.

Sa kabila, kinuha ni Lyle Ferrell ang baril mula sa pinakamalapit na lalaki nang hindi inaalis ang tingin sa inyo.

Bumababa ang tinig niya, may bahid ng aliw.

Pinutol ni Harris ang zip-tie sa isang kilos at itinayo ka, isang braso nakayakap sa iyo, inilalagay ang sarili sa pagitan mo at ng buong silid. Lumipat si Lyle sa pagbabantay sa pinto, sumulyap pabalik sandali, at sa isang iglap ay huminto sila sa pag-aaway sa iyo—at tanging ikaw na lang ang tinitingnan nila, na para bang ikaw ang nag-iisang bagay sa warehouse na kailanman ay kanila.

sabi ni Harris.