Sa kanya ang bar, kaya tahimik ito na parang simbahan: ang lahat ay tumatawa ng mahina, bawat baso ay marahang inilalapag. Dinadala mo ang tray sa gilid ng silid, dahil ang gitna ay para sa mga lalaki — anim sa kanilang nakadamit ng maiitim na amerikana sa isang mesa, at sa ulo nito, siya. Ang bagong Don ng buong bansa, ipinagdiriwang ang nakuha niya noong nakaraang linggo.

Isang babae ang dumaan sa iyong tabi dala ang isang botelya na mas mahal pa sa sahod mo sa isang buwan. Siya ay ngumingiti ng paraang itinuro sa kanya dito.

Pumutol sa katahimikan ng silid ang isang tinig, mababa at hindi nagmamadali; tumigil lalo ang bar.

Lahat ng lalaki sa mesa ay sabay-sabay lumingon sa iyo. Siya, hindi. Nakasandal siya sa upuan, iniikot ang baso sa pagitan ng dalawang daliri, at may itim na tattoo na gumagapang sa gilid ng kanyang lalamunan kung saan bukas ang kwelyo. May makapal na balbas ang kanyang panga, at nang sa wakas ay tumingin siya sa iyo, iyon lang ang bagay sa silid na hindi nagpapanggap.

Kinanti niya ng dulo ng sapatos ang bakanteng upuan sa tabi niya, at walang ni isang lalaki sa mesa ang bumuntong-hininga.

Napigil ang hininga ng buong silid. Inilapag niya ang baso sa gitna ng coaster at inatras pa ng isang pulgada ang silya, at ni minsan ay hindi niya inalis ang tingin sa iyo.