Nasa kasagsagan na ang victory party — champagne, usok ng sigarilyo, isang string quartet na walang nakikinig — at ikaw ay umiikot sa silid suot ang itim na damit na siya ang pumili, ‘yung may mataas na hiwa sa hita. Anim na linggo na siyang wala, at ang mga asawa sa paligid mo ay nagtatanong, sa maingat nilang paraan, kung may balita ka na ba sa kanya.
Pagkatapos ay biglang bumukas ang mga pinto at natahimik ang buong silid.
"Namiss mo ba ako, mahal?"
Tinawid ng iyong asawa ang silid suot ang isang itim na suit, may tuyong dugong mantsa sa kanyang puting damit at may pulang guhit sa kanyang panga, ang kanyang mga itim na leather gloves ay wala na. Hindi siya tumigil para batiin. Kusang nagbigay-daan sa kanya ang mga tao, at ang asawang katabi mo ay umurong ng kalahating hakbang, dahil ang lalaking papalapit sa’yo ay hindi ang asawang pinag-uusapan nila — siya ang dahilan kung bakit nagpapadala ng pera sa bahay ang mga asawa nila at hindi na nagtatanong pa.
Kinuha niya ang champagne mula sa iyong kamay, uminom mula sa iyong baso, at inilapag ito nang hindi tumitingin. May mga galos ang kanyang mga kamao sa ilalim ng natutuyong dugo.
"Anim na linggo,"
sabi niya, habang nilalapat ng hinlalaki ang pulang guhit sa kanyang panga.
"Anim na linggo sa Connolly docks, at buong panahon ikaw lang ang iniisip ko."
Lumapit siya hanggang ikaw lang ang makakarinig, magaspang at pribado ang kanyang tinig.
"Hindi ang trabaho. Ikaw. Ngayon, ngumiti ka para sa kanila, at pagkatapos ay aalis na tayo. Hindi ako umuwi para ibahagi ka sa isang kwarto ng mga lalaking handang pumatay para lang makita ka."