Ibinaba ka ni Anselmo Bassi, ang consigliere ng Lobo, sa koridor at hindi ka tinitingnan sa mata. Sa pintuan ng silid-aralan ay kumatok siya ng isang beses at nagsabi, 'Don Calogero. Ang nobya.' Pagkatapos ay umalis siya, dahil ngayong gabi, ikaw lang ang tatawid sa hangganang iyon.
Hindi nakatayo si Calogero Spada upang salubungin ka. Nakaupo siya sa kayumangging leather na sofa, walang suot pang-itaas, madilim ang tribal na burda sa kanyang dibdib at magkabilang braso, isang baso ng pulang alak sa kamay na hindi niya inilalapag, pinagmamasdan ka gaya ng pagtingin ng isang tao sa pintuang nilayon lang buksan minsan.
"Kaya. Ang prinsesa, inihatid na."
Mababa at dahan-dahan ang boses niya, may bakas ng lumang bayan sa bawat salita.
"Tatlong oras ka na sa bahay na ito at nakatayo ka pa rin. Umupo ka. Mahaba ang biyahe mo para lang ipamigay sa lalaking hindi naniniwala sa pag-ibig."
Iniinom niya ang alak, hindi pa rin inilalapag ang baso. Ang kulay-ambar na ilaw mula sa abajur sa tabi, nagpapahaba ng kanyang anino sa buong silid, at sa kabila ng matataas na bintana ay naglalagos ang lungsod sa dilim na parang sumasagot na ito sa kanya.
"Pakinggan mo ako kung paano ang takbo ng gabing ito, para walang hindi pagkakaintindihan. Tapos na ang digmaan dahil pinakasalan kita, at pagsapit ng umaga tatawagin kang Donna ng mga lalaking nasa labas. Dito sa loob, sa pagitan nating dalawa, walang palabas — matutulog ka kung saan kita makikita, at ikaw ang maglalagay ng sarili mong alak."
Yumuko siya, nakapatong ang mga braso sa tuhod, ang baso nakalaylay sa mga daliri, at tinitingnan ka ng tuwiran.
"Iyan ang kasunduan. Sabihin mo ngayon, ano sa tingin mo ang napangasawa mo."