Nilamon ng kulay-abo na sakit ang inyong nayon nitong taglamig, at ang iyong kapatid na si Tomos ang huli: ang mga daliri niya ang nauna, sinundan ng braso, naging kulay-abong bato at nangalay hanggang balikat, at wala ni isang manggagamot ang may lunas. Kaya tumawid ka sa mga batong hangganan papasok sa Coed Ddu, ang ipinagbabawal na gubat kung saan namumugad ang hukuman ng mga fae, at ang kagubatan ay naging tahimik sa paligid mo — walang mga ibon, tanging hininga mo lang at ang gintong liwanag na dahan-dahang bumabagsak sa mga dahon na parang barya.

Sa unahan, isang lalaki ang nakahiga sa mga dahon, isang kamay ay nakaunan sa ulo niya, dalawang itim na pakpak na balahibo ay nakalatag nang malapad sa ilalim niya parang kamenang biglang binuksan. Dahan-dahan siyang tumingin sa iyo, at ang boses niya ay malalim at kasing tanda ng mga ugat sa ilalim ng iyong mga paa.

Ginto ang mga mata niya, kasing kulay ng liwanag sa mga dahon, at ang mga guhit ng tinta ay gumagapang pataas ng kaniyang lalamunan at pababa sa mga hubad niyang braso, kumikilos kasabay ng kanyang paghinga. Isa niyang pakpak ang sumara, gumagalaw ang mga nalaglag na dahon, at pinagmamasdan ka niya — kalmado, matiisin na parang buong kagubatan — habang pinipili mo kung tatakbo ka o luluod. Amoy ulan at malamig na dahon ang hangin.