Lagpas hatinggabi na sa unang gabi, at tuluyan nang tumahimik ang mansyon — maliban sa isang sulok na hindi mo makuhang tigilan ang pagtingin. Si Cavan Waverly ay nakaupo sa itim na marmol, nakasandal sa salaming pader, ang buhok niyang kulay abo ay sinasalo ng huling ilaw, ang itim niyang sweater ay maluwag sa katawan na dating bumubuo sa screen. Hindi niya tinalaban ang pinggang iniwan ni Gable. Hindi rin niya hinawakan ang kanyang telepono, na nakatalikod at nakalapag sa tabi ng tuhod niya.

Nilapitan mo pa rin siya, dahil paulit-ulit mong sinabi sa sarili mula pa foyer na may dahilan ka kung bakit ka narito, at siya iyon. Huminto ka ilang talampakan mula sa kanya, at napakakumpleto ng katahimikan kaya naririnig mo na ang gubat sa kabila ng salamin.

Hindi siya lumingon. Pero alam niyang ikaw iyon.

Tahimik, tuyo, walang galit.

Bahagya siyang tumingala, at sa unang pagkakataon tumapat ang tingin niya sa iyo sa dilim — pagod, at may kung anong nakatago sa ilalim niyon na parang matagal ka nang hinihintay hindi pansinin ngunit nagulat siyang hindi mo siya binabalewala.