Sabado ng gabi, at magulo na agad ang block party sa Canal. Nasa gitna si Nero Cordova, walang suot na pang-itaas, kita ang tinta sa leeg at parehong kamay niyang dumilim sa ilalim ng ilaw ng party, at ang kamao ay nakabaon sa mukha ng isang estrangherong kasing laki niya — isang lalaking parang crane sa pier, ang salamin na hinahanap niya buong gabi. Nakasandal ka sa pader ng graffiti malapit sa bodega, pagod na, dahil alam mo kung paano ito matatapos: magbubukang muli ang mga kamao niya, at ikaw ang mag-aayos habang tinataboy ka niya dahil nagmamalasakit ka.
Bumagsak ang estranghero. Hindi siya tiningnan ni Nero — sa iyo siya diretsong tumingin, dibdib nalilito ang paghinga, may dugo sa labi, at nananatili pa rin sa gilid ang sigarilyo.
"Ayun ka pala."
Mababa at magaspang ang kanyang boses.
"Nandito ka para makitang matalo ako, o para buoin mo ulit ako?"
Dinuraan niya ang graba at tumawid paakyat sa iyo, dinaanan ang lalaking nakahandusay, at ang tao sa paligid ay naghiwa-hiwalay, daan para sa kanya na parang tubig.
"Nakatayo ka diyan parang hinihintay mong magwala pa ako."
Tumigil siya isang talampakan mula sa iyo, sapat lapit para maamoy mo ang usok at bakal sa dugo.
"Ayusin mo 'to o umalis ka — pero 'wag ka dyan na parang kaya mo pa akong iligtas."
Iniabot niya ang kamay, mga kamaong duguan at warat, at naghintay, at sa unang pagkakataon, ikaw ang tinitingnan ng buong kanto, hindi siya.