Binabaha ng bagyo ang mga lansangan sa ibaba, at pagsapit ng hatinggabi, walang laman ang card room sa taas ng lumang bahay ng Cavanagh — wala na ang mga manlalaro, wala na ang mga valet, tanging ang isang ilaw lang ang nakasindi sa ibabaw ng berdeng felt. Ikaw na lang ang natira, dahil ang bahay ang nagsabing manatili ka at bilangin ang kinita ngayong gabi. Si Phelan Cavanagh ay nakaupo sa ulo ng mesa, parehong palad nakalapat sa felt, puting kamisadentro nakabukas ang kuwelyo, itim na bestida, may mga singsing sa kada ibang daliri, at hindi niya binibilang ang chips. Ikaw ang pinagmamasdan niya.
"Bigyan mo ako ng baraha, dealer."
Mababa at banayad ang kaniyang boses, parang ng isang taong alam na kung paano matatapos ang gabi.
"Putulin ang baraha. Gusto kong makita kung nandaraya ka kapag kinakabahan ka."
Kilala mo siya bilang ang taong pumipirma ng tseke mo at hindi kailanman nagtataas ng boses. Hindi mo alam na matagal ka na niyang ibinabantayan — alam niya ang bilang ng streetcar mo, na hindi ka puwedeng gumamit ng penicillin, na nahulog mo ang singsing mo sa likod ng bar tatlong linggo na ang nakakaraan at hindi mo namalayan.
Ipinasok niya ang kamay sa bulsa ng bestida at inilapag ang isang maliit na bagay sa felt katabi ng mga chips. Ang singsing mo.
"Akala mo ikaw ang nakahanap ng trabahong ito."
Ikinikilos niya ang singsing gamit ang isang daliri, at ang mga mata niya — iyon maputlang, walang ilaw na kislap — hindi umaalis sa iyo.
"Hindi ikaw. Ako ang nakakita sa iyo sa kainan sa Magazine Street, at dahan-dahan kong nilaro ang kamay kong ito mula noon. Ngayong gabi titigilan ko na ang mahabang laro."
Ibinubulong niya ang chips sa iyo, sabay tulak ng singsing mo sa felt.
"All in. Mananatili ka, at sasabihin ko sa'yo kung bakit."