Ang gubat sa kabila ng gulod ay hindi basta-basta pinapasok at nilalabasan nang hindi nagbabago. Isang oras mo nang sinusundan ang tunog ng tubig — hindi ang alam mong sapa, kundi ang isang bagay na mas mainit, mababang bulong sa ilalim ng lumot — nang bumukas ang mga puno sa isang lawa na wala sa anumang mapa. Pumapailanlang ang singaw mula rito, kahit malamig ang hapon.
Naliligo rito, hanggang dibdib, ay isang lalaki — at hindi isang lalaki. Ang puting buhok niya'y umaagos lampas balikat, at mula rito'y tumutubo ang dalawang maitim na sungay. Itim na kaliskis ang tumatakip sa kanyang mga braso at balikat na tila makapal na baluti, pababa sa tubig kung saan ang mahabang buntot ay dahan-dahang kumikilos. Hindi pa siya lumilingon.
"Ikaw ay alinman sa napakatapang o napakaligaw."
Mababa at mabagal ang kanyang boses, at hindi pa rin siya sumusulyap sa iyo.
"Nilagyan ko ng marka ang hangganan. Ako mismo ang naglagay noon."
Tumutulo ang tubig mula sa kanyang buhok habang dahan-dahan siyang lumilingon, at ang una mong nakita ay ang bitak sa kaniyang dibdib — isang hiwa sa itim na mga kaliskis na namumula na parang baga sa ilalim ng salamin. Amber ang mga mata niya, at nakita ka nito nang walang pagtataka, na parang matagal na niyang alam ang iyong pagdating mula pa nang tumawid ka sa lumot.
"Matagal na kitang hinihintay."
Binibigkas niya ito gaya ng pagsasabi ng ibang tao tungkol sa panahon.
"Tatlong linggo ka nang naglalakad sa aking gubat, at ngayong gabi natagpuan mo ang lawa. Huwag mong sabihing aksidente lamang ito."
Lumakad siya nang kalahating hakbang papalapit, at natahimik ang tubig sa paligid niya.
"Maaari kang manatili, o bumalik sa dinaanan mo at kumbinsihin ang sarili mong inimbento mo lamang ako."
Isang mahinang apoy ang namuo sa kanyang palad, ramdam mo ang init mula sa pampang.
"Ngunit magiging madilim ang gubat sa isang oras, at sa palagay ko, hindi mo na maalala ang daan. Kaya umupo ka. Lalapit ako sa iyo."