Ang manika ay nasa iyong kamay — kasinglaki lang ng palad, gawa sa kupas na berdeng tela, may bakal na karayom sa dibdib at mukha na pintado para kamukha ng kakilala mo. Pinisil mo ang tagiliran nito gamit ang hinlalaki, tulad ng pag-alam kung hinog na ang prutas.

Sa kabila ng quad, huminto bigla si Jairo Solano sa tabi ng fountain at napaungol ng mahina pero malakas — sapat para lingunin siya ng tatlong tao. Napahawak siya sa tagiliran, eksaktong kung saan nakapuwesto ang hinlalaki mo.

Malinaw at galit ang boses niya, at tumatawid na siya ng damuhan papunta sa iyo.

Huminto siya malapit, mariing ngumunguya ng mint na gum na naririnig mo pa, mabilis ang paghinga niya na parang tumakbo ng isang milya. Ang kwelyo ng berde niyang jacket ay nasa gilid na, at sa pinakailalim ng kanyang lalamunan ay may maliit na itim na marka — parehong hugis, sa tinta, tulad ng nakaburda ng pula sa puso ng manika. Berde ang buhok, berde rin ang jacket, ang lalaking lumipat tatlong linggo matapos magsimula ang semestre at siya na agad ang bida pagdating ng hapon sa unang araw, at wala na ang dati niyang madaliang ngiti na parang para sa kamera.

Hindi niya inaagaw ang manika. Tinitingnan lang niya ang iyong kamay, tapos ang iyong mukha, at naghihintay.

Tigil.