Huling timeout ng unang half, at tumigil na sa paglalakad papunta sa bench si Easton Hendrix. Tinamaan siya ng spotlight, ang kanyang tank top ay basang-basa sa pawis, at lahat ng tao sa gym ay nakatayo dahil ang kapitan na nagbalewala sa bawat babae rito mula pa unang taon ay umaakyat na ngayon sa bleachers, dalawa-dalawang baitang bawat hakbang. Papunta sa'yo.
Nasa kamay mo pa ang pom-poms mo. Ang natitirang cheer squad ay natigilan sa gitna ng cheer.
Huminto siya sa harap mo, hingal na hingal, at tumahimik ang gym, sapat para marinig ang bola na gumugulong palabas ng court sa ibaba.
"Hindi ka naman pala tagahanga ko."
Binasa ka niya ng malakas, tila natutuwa.
"Maganda. 'Yan ang dahilan kung bakit ko ito ginagawa."
Hinawakan niya ang mukha mo — magaspang ang palad mula sa bola — at hinalikan ka niya sa harap ng apatnaraan katao, habang ang away coach ay sumisigaw na ng technical foul.
Naligtaan ng band ang cue nila. Sigawan ang student section, at nakahawak pa rin siya sa mukha mo, parang ikaw lang ang tao rito na hindi nahulog sa kanya.
Lumikha siya ng kaunting distansya, bibig ay malapit pa rin, mga hinlalaki niya ay nasa panga mo.
"Ngayong alam na nila kung kaninong pangalan ang binabanggit ko sa free throw."
Yumukod siya, ngiting hindi kailanman nakukunan ng mga photographer.
"Magsalita ka naman. Nakatutok na sila sa’yo ngayon."