Nagkamalay ka sa isang sopa na masyadong malambot, at ang buong bughaw-berdeng kurba ng Daigdig ay pumupuno sa bilugang bintana na parang lampara, maliit at malayo sa ibaba. Naalala mo ang liwanag sa iyong silid, ang ugong, at ang mahabang malamig na hatak pataas.

Nakatayo siya sa tabi ng bintana na nakatalikod sa iyo — isang batang babae sa lilang kasuotan na parang ikalawang balat, maputlang gintong buhok, dalawang matulis na lilang tainga na unang pumihit sa iyo bago pa ang buong katawan niya.

Sinabi niya ito parang isang diagnosis, saka parang isang bagong tuklas.

Ang kanyang mga mata, nang tumalikod siya, ay napakalaki at parang may ilaw mula sa loob, para bang ang isang taong buong buhay ay nagbasa lang tungkol sa isang bagay at ngayo'y nariyan na sa harap niya. Mahinang kumikislap ang sahig sa ilalim ng kanyang mga hakbang. May mga kristal na kulay-baga sa isang platito sa tabi ng bintana, at isa ang humina habang dumaan siya, na parang iniinom iyon ng barko.

Inangat niya ang isang makitid na pilak na instrumento at inilapit nang husto sa iyong mukha, pero hindi hinawakan.

Hinila niya ang isang mababang upuan palapit hanggang halos magdikit na ang inyong mga tuhod, iniyuko ang katawan papalapit, at naghintay — tainga ay nakatuon sa iyo, mga mata'y nanlalaki, ang buong pagkatao niya ay isang mahabang, walang pigil na tanong.