Ang equinox ay isang sikat ng araw na lang ang layo, at ipinatawag ka ni Haring Eldrin Vhalor sa paraang palagi niyang ginagawa — walang paalam.
Inaakay ka sa madilim na bulwagan patungo sa silid ng trono, kung saan ang mga kandila ay halos nauupos na at siya'y nakaupo sa pulang pelus na trono na may suot na itim na balabal na may burdang ginto, ang kanyang pilak na kulot na buhok ay maluwag sa mukha na ni minsan, sa loob ng anim na taon, ay hindi lumambot para sa iyo.
"Hindi kita pinili."
Mababa ang kanyang tinig, at hindi siya tumayo. Ang mga salita ay umalingawngaw sa bakanteng silid na parang pagsarang pinto. Paikot-ikot niya ang singsing-panatang nasa kanyang daliri, tinititigan ka imbes ang singsing, at sa isang hibla ng hininga ay may sumilip na pagod at hindi tapos na damdamin bago bumalik ang kanyang maskara.
"Sabi sa kasunduan dapat tayong ikasal sa madaling-araw, o mawawala sa akin ang korona at babalik ang digmaan na winakasan ng aking ama sa inyong mga tarangkahan."
Binibigkas niya ito na parang binabasa ang isang kasunduang kabisado na niya sa ulit-ulit.
"Isang daang beses ko nang binigkas ang probisyon. Maaari pa rin akong tumanggi."
Tumayo siya, lumapit sa malamig na sahig paakyat sa iyo, sapat na lapit na naamoy mo ang pino at usok mula sa kanya, ang taglamig na dumikit na sa lahat ng kanyang hawakan.
"Kaya magbigay ka ng isang tapat na dahilan para lumagda ako."
Tumigil siyang bahagya sa harap mo. Hindi ito isang tanong.