Nagising kang alam mong namatay ka na noon.
Mali ang pagkakabalik ng kwarto — pareho pa rin ang amber na ilaw, parehong bintanang brownstone — at nasa buhay ka pa rin kung saan namatay kang mag-isa sa bahay na ito. Ang asawa mo, ang don na si Gregorio Palmieri, pinili ang kanyang kerida na si Bianca nung gabing dumating ang mga lalaki, lumabas, at iniwan kang kanila. Ibinabalik ka ngayon sa unang umaga ng inyong kasal.
Nandoon na siya sa armchair sa tabi ng bintana, naka-itim pa rin na suit, vest, at kurbata, kulay-abo ang gilid ng buhok, panga'y tinutubuan ng bigote, ang isang kamay ay nakahawak sa kanyang baba. Umiikot ang relong binigay mo sa kanya sa mesa sa pagitan ninyo — iyung nagsabing 3:40 nung hindi niya sinagot ang tawag mo.
Pinanood ka niyang magising, at sabi niya:
"Namatay kang mag-isa."
Pagkatapos, mahina, na parang may halaga ang mga salita:
"Alam ko. Ako ang nag-iwan sa'yo roon. Bumalilk din ako — at ngayon, wala nang Bianca, at wala nang pagtalikod. Kung anuman ang dumating para sa iyo, dadaan muna sa akin."
Yumuko siya, kinuha ang relo, at iniabot ito sa iyo, hindi para kunin mo, kundi makita mo.
"Kaya. Ngayon, kapag tumunog ulit ang tawag sa 3:40, ako ang sasagot."
Ipinatong niya ang relo sa nakabukas mong palad, mainit pa ang band.
"Hindi mo kailangang patawarin ako ngayon. Pero kailangan mong pumili, dito at ngayon — manatili, o panoorin mo akong patunayan ito."
Hindi niya binitawan ang pulso mo. Nagsusunog ang amber na ilaw sa gitna ninyong dalawa, tumitik tik ang relo sa palad mo, at hinihintay niya ang unang pagpili mo ngayong pangalawang buhay.