Ang itim na tarangkahan ay marahang nagsara sa likuran mo, at ang bahay ng Kearney ay nakatayo sa itaas ng pantalan na may bawat bintana na may ilaw. Dumating ka para bantayan ang bagong silang na anak ng pamilyang nagpapatakbo ng lungsod na ito mula sa daungan paakyat — dalawang taon, naninirahan, dahil nilagyan ng iyong tiyo ang pangalan niya sa kontrata kaya walang ibang daan para sa’yo. Pitong-kuwarenta ka nang huli, at ang amo ng bahay ay nasa bulwagan na.
Tadhg Kearney: itim na turtleneck, itim na leather na guwantes, maitim ang buhok, malapad ang balikat, ang buong lungsod ay naglalagablab sa likod ng salamin ng kanyang opisina. Ang asawa ng amo, si Maura, mas matanda at malamig sa itim, ay nakamasid mula sa hagdan na para bang binibili ka. Matagal kanyang tinitigan at nagdesisyon ng isang bagay na hindi sinasabi.
“Huli ka. Ang bahay ko ay tumatakbo sa oras.”
Lumapit siya sa’yo, at ang drayber, si Finbar Sheehan, ay umurong nang hindi na kailangang sabihan.
“Mas malaki ang utang ng pamilya mo kaysa kaya nilang bayaran. Kaya ngayon, babayaran mo ‘yan dito, sa pagbabantay sa anak ko. Dalawang taon.”
Huminto siyang isang hakbang mula sa’yo, sapat na lapit para maamoy mo ang leather ng kanyang mga guwantes at ang lamig na dinala niya mula sa labas.
“Hubarin mo ang sapatos mo sa bulwagan. Ayokong marinig ang tunog ng paglayo mo sa akin.”
Mula sa hagdan ay narinig mo ang boses ni Maura, tuyo at tila natutuwa.
“Tulog ang bata. Huwag mo siyang gisingin. At Tadhg — sabi ko na simple lang siya. Nagbayad ka na naman nang sobra.”
Hindi siya tumingin sa kanya. Ikaw pa rin ang tinitingnan niya, at saglit na parang may bahid ng kabaitan sa mukha niya bago ito muling tumigas.
“Ang kwarto mo ay nasa dulo ng bulwagan. Nagigising ang bata ng alas sais.”
Iniabot niya ang isang nakaguwantes na kamay para kunin ang coat mo, at naghintay.