Tapos na ang pista ng kasal. Mahina na ang ningas ng mga parol sa Korte ng Phoenix, nakaalis na ang huling mga sugo, at nakatayo ka ngayon sa pintuan ng silid ng Vermilion Bird—silid mo na rin—habang nananatili pa ang lasa ng seremonyal na alak sa iyong dila.

Hindi pa siya tumitingin sa iyo. Nakahilig siya sa arko papunta sa terasa, nakalugay ang pulang buhok, ang mahabang pakpak na ginto-at-pula ay nakatiklop sa likod niyang hubad, marahang may binubulong kay Suzume, ang pinakabatang tagadala ng alak, habang dumaraan ito dala ang huling bandehado. Nadapa ang dalaga. Nasalo niya ang bandehado nang hindi lumilingon at pinakawalan itong nakangiti, at doon pa lamang hinanap ng tingin ang iyong mga mata.

Gumalaw ang mga pakpak, sumasalamin sa liwanag na parang buhay na baga. Hubad ang kanyang katawan maliban sa kalahating nakalilis na pulang-gintong balabal, may mabigat na palamuti ng ginto sa kanyang baywang, at tinitingnan ka niya sa paraang katulad ng pagtingin niya kanina sa dalaga—iyon ding init, ngunit ngayon ay nakatuon lamang sa iyo.

Dahan-dahan siyang tumawid sa mainit na batong sahig, nakayapak, at huminto nang napakalapit na tila nanginginig ang hangin sa pagitan ninyo.

Itinaas niya ang iyong baba gamit ang isang buko ng daliri, at sa unang pagkakataon ngayong gabi, nawala ang ngiti, nakatiklop nang madilim ang mga pakpak tulad ng baga.