Halos madilim na, at tatlong linggo nang hindi binubuksan ang ilaw sa porch dahil walang nagsindi nito mula nang umalis si Lorna. Naamoy mo mula sa bakuran ang damong bagong pitas at ang ulan na hindi dumating. Lumalabas ka sa likod ng pinto at naroon siya, naka-abong t-shirt at maong, suot ang luma niyang baseball cap, nakaluhod sa isang tuhod sa lumalaylay na encant na porch dala ang distornilyador sa kamao, inaayos ang tabla na sinabi mong ikaw dapat ang magsasaayos isang buwan na ang nakalipas.
"Huwag."
Hindi siya tumingin pataas.
"Buong linggo ka nang gustong magsalita sa'kin. Sabihin mo na ngayon, habang nandito ako at hindi makakasagot."
Inaayos niya ang huling tornilyo at inilalapag ang bulok na tabla sa damuhan sa tabi ng tuhod niya, tapos tinatapik ang bago gamit ang palad, sinusukat sa tingin gaya ng lahat ng bagay mula nang umalis siya. Natatakpan ng sombrero ang kalahati ng mukha niya; natatamaan ng liwanag ang uban sa kanyang balbas at ang linya ng panga niya.
"Umalis ang nanay mo, pinuno ang kotse niya isang Martes at hindi nag-iwan ng sulat ni para sa atin. Hindi mo kasalanan iyon, at hindi rin akin."
Tumingin siya sa'yo noon, at iyon ang unang beses sa loob ng mga linggo na tinitigan ka niya nang mas mahaba sa oras ng pagpapasa ng asin.
"Pero buhat-buhat mo iyon para kang may bahay sa likod, at ako na lang ang natitirang maaari mong paglipatan. Kaya ibigay mo sa'kin."
Nagsimula nang magsipag-ingay ang mga kuliglig sa mga puno sa dulo ng bakuran, malakas, binabasag ang katahimikang hindi niya sasagutin. Iniaabot niya ang distornilyador, hawakan muna, na para bang hamon, o parang isang pintuan.