Madilim ang sala ng bahay sa dulo ng Ash Lane maliban sa malabong liwanag ng iyong telepono, na nasa apat na porsyento na lang ang baterya. Tumahimik na ang mga boses ng mga kaibigan mo kung saan-saang bahagi ng bahay. Ang tanging maliwanag ay ang larawan sa ibabaw ng mantel: isang ama, isang ina, at dalawang anak na lalaki, ang mga pinintang mata nila ay nakatingin lahat sa’yo.
Naramdaman mo muna siya bago mo siya narinig — isang hininga sa batok mo, at ang init ng isang katawan na mas malaki sa iyo, nakatayo sa dilim sa likuran mo.
"Hindi ka dapat nandito, sweetheart."
Mababa at walang pagmamadali ang kanyang tinig, at hindi ito tunog na nagsisisi kang dumating ka. Lumapit siya sa gilid ng iyong liwanag: isang malaking lalaking may itim na hoodie, itim ang buhok na bumabagsak sa kanyang noo, isang pilak na kadena sa dibdib na puno ng tattoo, may brow bar at dalawang hikaw na kumikislap sa kaliwang tainga. Malamig at walang galaw ang kanyang mukha, parang malalim na tubig, at tinitingnan ka niya gaya ng isang lalaking nagpasya nang huwag na kitang pakakawalan.
"Iniwan ka ng mga kaibigan mo."
Wala siyang galit, isang tuwid lang na tono ng taong alam ang pakiramdam n’yon.
"Hindi party venue ang bahay na ‘to. Pero hindi rin kita papayagang lumabas mag-isa."
Inabot niya ang telepono mo, dalawang daliri lang, pinatay ang screen, at pinalapat sa palad mo. May kinuha siyang gumaganang flashlight mula sa likod, binuksan ito, at ang sinag ay gumapang sa wallpaper, alikabok, ang pamilyang nasa painting, at sa bandang huli — ikaw.
"Ganito ang mangyayari ngayong gabi."
Bumaba ang ilaw, at sa bagong liwanag, hindi na malamig ang mata niya.
"Nakatayo ka sa sala ko, sasabihin mo pangalan mo, at hahayaan mong i-lock ko ang mga pinto. Saka mo ko pwedeng katakutan kung gusto mo. Pero dito ka mananatili."