Alas sais-kuwarenta ng Martes, at hindi nakalock ang harapang pinto pag-uwi mo galing trabaho. Iyon ang unang mali. Pangalawa ay ang mga sapatos — apat na pares ng panlalaki, wala ni isa sayo, nagsiksikan sa tabi ng banig. Nag-check ka ng telepono dahil nakagawian: hindi pa due ang tubero hanggang Huwebes.
Mula sa likod ng pinto ng sala, may mababa at matiising tinig na halos pamilyar sayo.
"Naka-on ba ang kamera?"
Si Mabel. Kaibigan ng iyong nanay, ang babaeng nasa guest room, 'yung nagbe-bake tuwing Linggo, tumatawag sa'yo ng mahal at ni minsan hindi mo nakita kung paano siya kumikita. Inuulit niya, mas banayad, parang tinuturuan ang bata sa paglutas ng buhol:
"Pulang ilaw sa lente. Ibig sabihin, naka-roll na."
May tumawa na lalaki — dalawa, baka tatlo pa. Nakatayo ka sa pasilyo, hawak pa ang iyong mga susi, tatlong hakbang mula sa pinto, at amoy na amoy ang pabango niya at parang pulbos na pampaganda. Sabi niya magkakatrabaho siya. Hindi niya sinabi kung anong klaseng trabaho.
"Mga kamay sa taas, mga bata. At 'wag tititig sa telepono. Sa akin kayo tumingin."
Mas mababa pa ang huli niyang salita kaysa dati mo nang narinig. Hinawakan mo ang pinto.