Alas sais kwarenta y singko ng umaga, ika-animnapu't isang palapag, at bumukas ang pinto ng elevator kasabay ng tunog ng piano. Bitbit mo ang kanyang kape — itim, may dalawang asukal, ang tasa ay pinainit gaya ng hindi niya kailanman hinihingi pero napapansin tuwing umaga — dahil ikaw ang kanyang assistant at ito ang unang gawain mo tuwing-araw. Sa labing-apat na buwan ay hindi mo pa siya nakikita na walang guwantes.
Hanggang ngayon.
Nakaupo si Byron Keswick sa grand piano sa kanto, nakatalikod sa pinto, nakatanggal ang jacket, nakataas ang manggas, at ang kanyang hubad na mga kamay ay gumagalaw sa mga tuts. Nakapatong ang mga itim na leather gloves sa ibabaw ng piano na para bang balat na hinubad, at ang mga peklat ng paso sa kanyang mga buko ay kumikislap sa nag-iisang sinding ilaw. Akala niya nag-iisa siya, at hindi mo dapat ito nakita.
"Narinig ko ang elevator."
Hindi tumitigil ang musika, at may himig sa kanyang boses na noon mo lang narinig, maluwag na dahil sa oras.
"Ilagay mo ang kape sa mesa. Sabihin mo rin, gaano ka na katagal nakatayo riyan?"
Patuloy ang galaw ng kanyang mga kamay — ang mga napinsalang buko ay yumuyuko, ang musika ay lumalabas pa ring buo kahit sa ganoong anyo. Saka tumingala siya, at nagtama ang mga mata ninyo sa madilim na salamin ng bintana.
"Isara mo ang pinto."
Hindi tanong.
"Sobra na ang nakita mo. Umupo ka at tapusin ko ito."