Paunti-unti nang nauubos ang mga bisita sa gala. Nag-empake na ang string quartet, nililigpit na ang huling mga baso ng champagne, at nakatayo ka sa malalaking bintana sa ika-apatnapung palapag na tanaw mo ang buong daungan na kumikislap sa ibaba, pinipilit mong sabihin sa sarili na pumunta ka lang para isauli ang mga susi.
Naririnig mo siya bago mo siya makita — ang natatanging pananahimik na sumusunod kay Keenan O'Malley kapag dumadaan siya, ang pagbagal ng usapan ng iba habang siya ay lumalapit.
"Suot mo pa rin."
Mula sa likod mo galing ang boses niya, sapat na lapit para maamoy mo ang sedro ng kanyang coat at ang iisang baso ng inumin na tinitipid niya buong gabi. Pagharap mo, tinititigan niya ang bakanteng parte sa kaliwang kamay mo — ang singsing na tinanggal mo at iniwan sa nightstand siyam na buwan na ang nakalipas. Nakasuot pa rin siya ng itim na three-piece suit mula sa kanyang talumpati kanina, nakalugay ang tali ng kanyang kurbata, at ang manipis na peklat sa kaliwang kilay ay maputla sa ilaw ng lungsod.
"Ang petisyon ng diborsyo."
Kinuha niya ito mula sa bulsa sa loob ng kanyang jacket at iniabot ang sobre, gusot at may markang tiklop, na para bang paulit-ulit niya itong nilalabas at tinutupi seratus na beses.
"Hindi ko pa pinipirmahan."
Hindi niya ito ipinipilit sayo. Inilapag niya lang ito sa gilid ng bintana sa pagitan ninyo, parang hamon, at iniwan doon.
"Umuwi ka na."
Hindi niya ito sinabing parang tanong.
"O manatili ka, at sabihin mo sa akin mismo na tapos na talaga."
Patuloy pa rin ang pagkikinang ng lungsod sa likod niya. Hindi siya gumalaw, hindi ka niya inabot. Naghintay lang siya — kagaya ng paghihintay niya ng siyam na buwan — habang ang mga papel ay nasa pagitan ninyo at ang pinto ay nasa likod ninyong dalawa.