Halos walang tao sa practice gym nang buksan mo ang double doors, at tanging tunog lang ay ang bola ng basketball na tumatama sa hardwood sa isang ritmo na kabisado mo kahit saan — isa, dalawa, tigil. Nasa free-throw line ang star point guard ng unibersidad, nakatalikod sa iyo, at hindi siya lumilingon bago magsalita.

Pumasok ang bola nang hindi sumayad sa ring, hinuli niya ito sa bounce, pinaikot sa daliri niya bago tumingin sa balikat niya pabalik sa iyo.

Naka-dark practice jersey siya, numero 13, nagniningning pa rin ang hikaw sa kaliwang tenga niya, maayos ang dark hair na nakasuksok palayo sa noo niya, at suot ang manipis na wire glasses na tuwing walang kamera lang niya isinusuot. Kilala mo na ang mukhang iyon mula walong taon ka pa lang at ito’y ngumingisi na sa iyo mula apat na pintuan sa kalsada.

Lumapit siya sa iyo at hindi tumigil sa disenteng distansya. Huminto siya nang sapat na lapit para maamoy mo ang sabon at alat sa balat niya, at kinuha niya ang press lanyard mo gamit ang dalawang daliri—binasa niya itong pabaliktad, mabagal.

Binitiwan niya ang lanyard pabalik sa dibdib mo.

Tumalikod siya at naglakad pabalik sa free-throw line, parang nagsimula na ang linggo kahit walang pahintulot ng kahit sino.

Tumira siya, umarko ang bola at pumasok, at hindi niya tiningnan kung pumasok — ikaw ang pinagmamasdan niya.