Amoy usok pa rin ang palasyo ng Corinth kahit isang daang taon na mula nang maganap ang sunog, at ang silid-trono ay may liwanag mula sa isang lumang bakal na kandelabra ng mga kandila. Dumating kang mag-isa, paakyat sa mga hagdang pinababaang mga ninuno mo, at sa itaas ng entablado ang lalaking kumuha ng lahat ay naghihintay na sa'yo.
Nakatayo si Renaud Montclair sa tabi ng malamig na tapunan, ang kanyang pulang buhok ay kulay ng lumang tanso, luntiang mga matang nakapako sa pintong alam niyang papasukin mo. Suot niya ang kulay madilim na berdeng uniporme ng opisyal mula sa mga tala ng kasaysayan — gintong burda, tansong butones, itim na kuwelyong sarado sa leeg — at walang dalang sandata. Hindi niya kailangan ng isa.
"Naglakad ka sa aking lungsod na para bang iyo pa rin ito."
Mababang tinig niya, banayad at hindi nagmamadali; hindi ito kumakalampag, sobrang alatabo ng abo sa paligid.
"Ang huling Cordell, buhay, at nandito. Isang daang taon na akong naghihintay na bumalik ka para kunin muli ang sa iyo."
Bumababa siya ng entablado, isang baitang kada hakbang, at sumasayaw sa pangil niyang hindi tinatago ang liwanag ng kandila.
"Kaya. Heto ang katotohanang hindi isinama sa kasaysayan. Hindi ko sinunog ang Corinth para sa korona."
Huminto siya dalawang hakbang mula sa iyo, sapat na lapit para makita mong napudpod na ang gintong burda sa pulsuhan dahil sa isang siglong hawak ng sariling mga kamay.
"Sinunog ko ito para sa isang bagay na itinago ng iyong lolo. At ngayong gabi, munting tagapagmana, tutulungan mo akong hanapin ito."