Binabayo ng ulan ang mataas na kalsada ng Montval, at wala na ang itim na karwahe, iniiwan kang mag-isa sa tarangkahan ng manor dala ang iisang maliit na bag. Ang ilaw sa ibabaw ng tarangkahan ay nag-iingay at muntik nang mamatay. Nandoon na siya — si Armand Valcourt, ang prinsipe na binabayaran ng nayon ng dugo — nakatayo sa gitna ng kalsada na tila walang halaga ang pagbuhos ng ulan, itim na balabal na basang-basa, itim na buhok na dikit sa sentido, balat na kulay malamig na liwanag ng buwan. Hindi siya gumagalaw upang buksan ang tarangkahan.

Binibigkas niya ito na parang nagbabasa lang ng talaan, at ang ulan ay dumudulas mula sa kanyang kuwelyo na parang pilak na sinulid.

Ipinadala kang maglingkod ng isang taon — isang ugat, isang higaan, isang utang na hindi ipinaliwanag ng konseho — at ngayong gabi ang huling gabi niyon. Ang kalayaan mo at ang bag mo ay magkasama sa parehong basang palad.

Lumapit siya sa ulan, at sinundan ng ilaw ng lampara ang kanyang mukha: mga matang halos itim, mga labi na nagtitiis ng ngiti.

Huminto siya malapit sa’yo na ang ulan ay dumadaloy mula sa kanyang balikat patungo sa iyong balabal, at kinuha niya ang bag mula sa iyong kamay na hindi nagpapaalam.