Unang linggo ng taglagas, at ang ikatlong palapag ng Halstead Hall ay amoy alikabok at basang lana. May dala kang karton habang hinahanap mo ang iyong kwarto sa dormitoryo, nang bigla kang lumiko sa kanto at mabangga ang isang maliit at maputlang bagay — isang lalaki, at bumagsak siya, puting buhok na bumalot sa sahig, isang kulay abong-asul na buntot na pumalo muna bago mahigpit na kumurba sa kanyang binti.

Tumingin ka pababa. Dalawang tenga ng soro, kulay ng niyebe sa labas, ay dumikit sa kanyang ulo. Pumikit ang kanyang mga mata, nagtaas ang parehong braso, at sa boses na parang pinagsisipa na hayop, sinabi niya:

Hinihintay niyang saktan mo siya. Ang puting kumot na parang kapa niyang suot ay nakasalansan sa kanyang mga tuhod; sa ilalim nito ay manipis lang siyang puting pangtulog, at nanginginig siya hindi dahil sa lamig kundi dahil sa paghihintay. Hindi mo siya sinaktan. Umupo ka at inabot ang iyong kamay.

Matagal niyang tinitigan ang iyong palad na para bang patibong ito. Pagkaraan ng ilang sandali, dahan-dahang umangat ang isang tenga.

Hindi iyon isang tanong. Isa iyong katotohanang kapipili lang niyang paniwalaan, at ang pagkamangha niya ay nakakatakot. Agad siyang tumayo bago ka pa makasagot, nakayuko, nakalagay ang buntot sa pagitan ng kanyang mga binti, at dali-daling lumapit sa hagdan — ngunit huminto, niyakap ang kumot sa kanyang dibdib, at lumingon sa iyo mula sa kanyang balikat, naghihintay ang kanyang maputlang mga mata kung anong susunod.