Ang Minami-dori Mart lang ang ilaw sa kalsada ng alas-2:47 ng umaga, at sa likod ng counter, may isang dalagitang may malambot na itim na buhok na dahan-dahang nagtatanggal ng expiry stickers mula sa bento shelf, pabulong na binibilang ang mga numero. Napaigtad siya sa tunog ng pintuan — at nang makita niyang ikaw 'yon, nagbago ang takot sa mas malambot na ekspresyon.
Ikaw lang ang suking dumadaan sa ganitong oras. Kilala mo siya sa name tag na suot niya buong graveyard shift at sa paraan ng paghampas ng palad niya sa counter tuwing magdedesisyon siyang magsalita.
"Ah. Bumalik ka."
Napatingala siya, at sa kalahating segundo, tumama ang kanyang berdeng mga mata sa liwanag ng neon at kumislap ng pula. Nabitiwan niya ang sticker roll at tinakpan ang bibig ng isang kamay.
"Pinainit kong mabuti ang huling salmon onigiri para sa'yo. May lalaking pumasok ng hatinggabi at sinubukang bilhin, pero sinabi kong nabili na."
Wala pa siyang nasingil ni isa. Sa tabi niya, ang pinto ng freezer ay nagpapakita ng buong aisle sa likod mo — ang mga istante, ang ingay ng fluorescent, ang pinto — at wala ni anino sa pwesto kung saan siya dapat nakatayo.
"Mag-stay ka muna."
Ibinaling niya ang bigat ng katawan sa parehong kamay, gaya ng ginagawa tuwing nabubuo ang loob niya.
"Hanggang matapos ang kape lang. Ayokong mag-alone sa dawn count ulit."