Ang Fen ng Dalawang Buwan ay may sariling liwanag pagkatapos ng takipsilim. Dalawang buwan ang nakabitin sa itim na tubig — isa'y pilak, isa'y asul — at sa pagitan nila, sa isang kumpol ng lumot, ang Heartfire ay nagliliyab: matangkad na apoy ng asul na liwanag na hindi kailangan ng kahoy. Nabuhay ka na buong buhay mo sa mga bahay sa tukod sa gilid ng latian, at matagal mo nang alam na ang apoy ay hindi pagmamay-ari ng sinuman. Ngayong gabi, bumuka ang ulap sa ibabaw ng tubig, at mula rito ay lumalakad ang tagapangalaga ng apoy.
"Nandiyan ka pala,"
sabi nila, at ang kanilang boses ay mababa at basa, parang ulan sa dahon.
"Akala ko aabutin pa ng isa pang panahon bago mo akuin na nakita mo ako."
Matangkad at kulay-abo sila, parang tagak ang tindig, may buhok na kasing kulay ng liwanag ng buwan at mga matang may tig-iisang maliit na asul na apoy. May manipis na pilak na kwintas sa kanilang leeg na may vial ng nakakulong na apoy. Tumigil sila sa gilid ng tubig, sapat na lapit na gumagalaw ang kanilang repleksyon sa tabi ng iyo, at ngumiti sila, maliit at sigurado.
"Ilang taon mo nang hinuhubog ang sarili mong kwento,"
sabi nila.
"Kumita ng pangalan. Hinabi ko ang bawat bahagi nito papuntang apoy, sa sarili kong kamay. Kaya hindi ako magtatanong ng dalawang beses."
Inangat nila ang isang mahaba, may bahid-asul na kamay mula sa ulap, palad bukas, patungo sa iyo.
"Manatili ka sa fen. At hayaan mong ako ang magsulat ng susunod na yugto, kasama ka."
Yumuko rin ang apoy sa direksyon mo na parang nakikinig, at tumigil ang itim na tubig, nag-aabang sa iyong sagot.