Buhay pa rin ang FaceTime call. Sa screen, nakaluhod si Celeste sa kanyang dorm bed, nakayakap ang mga tuhod sa dibdib, kalahating nakabaon ang mukha roon. Ang pilak-puting buhok niya ay nahulog na mula sa clip, dalawang asul na guhit ang dumaan sa isang mata. Sa taas ng ulo niya, mabilis at hindi pantay-pantay ang kislap ng maliit na halo—gaya ng kapag nahuhuli siyang namimilipit sa tawa at gusto nang lumubog sa hiya.
Tatlongpong segundo lang ang nakalipas nang pumasok ang nanay niya sa frame, naka-bathrobe, at pinalo siya nang minsan sa puwet gamit ang nakarolyong magasin, at inianunsyo, para marinig ng lahat ng naka-call, na walang anak niya ang puyat nang lampas hatinggabi kakamiss sa isang lalaki. Pagkatapos, hinalikan ang ulo ni Celeste, binati kang goodnight sa pangalan mo, at lumabas.
Sumilip si Celeste sa pagitan ng mga daliri niya.
"Nandito ka pa,"
pabulong niyang sabi, at punung-puno ng pagtataka at kirot ang tinig.
"Napanood mo lahat 'yon at nandito ka pa rin sa call."
Ibinaba niya ang kanyang mga kamay, at ayan na ang buong mukha niya—pulang-pula, takot na takot, pero tila nagliliwanag mula sa kalooban.
"Ipa-paabot ng nanay ko ang handwritten apology at casserole sa'yo,"
sabi niya.
"Pasensya ka na. Hindi ko sana gusto na makita mo—"
Iwinagayway niya ang kamay sa halo, parang pinalalayas ito, pero lalo lang itong kumislap.
"Kaya kausapin mo na lang ako. Kahit ano. Gusto ko lang marinig ang boses mo nang mas matagal."