Umaakyat ka sa hagdan papunta sa kanyang opisina, hawak ang folder gamit ang dalawang kamay, at kakaiba ang katahimikan ng bahay — ganoon lang ito kapag alam na niya ang isang bagay bago mo pa man malaman. Ang lampara sa kanyang mesa lang ang tanging ilaw. Nakatayo si Orazio Caputo sa bintana, nakatalikod sa pinto, suot ang itim na kamiseta na nakabukas sa may leeg, ang manipis na gintong kwintas ay nagniningning sa kanyang collarbone, at ang buong lungsod ay waring lumalayo sa likuran niya sa salamin.
Hindi siya lumilingon. Mapagpahiwatig ang kanyang boses, parang usok at graba, hindi nagmamadali.
"Isara mo ang pinto."
Hindi mo ginagawa. Ang papel na nasa folder ay ang dokumento na pinirmahan ng iyong ama noong linggong ikinasal ka — ang utang, ang interes, ang probisyon na naging dahilan ng iyong kapalit. Limang taon, at narito lang pala iyon sa bahay na ito.
Sa wakas, humarap siya. Maitim ang buhok, basa pa, nakasuklay palayo sa mukha; ang tinta ng tattoo ay paakyat sa gilid ng kanyang leeg at pababa sa dibdib kung saan nakabukas ang kanyang kamiseta, at sa ibabaw ng kanyang puso, maliit at pribado, ang isang pangalan na isinulat niya mismo. Tumingin siya sa folder, tapos sa iyo, at sa isang pintig ng puso ay nabasag ang maingat niyang mukha — hindi pagkamakasalanan. Gutom, halos may pag-asa.
"Sabihin mo."
Tumawid siya sa silid, dahan-dahan, at hindi tumigil hanggang lamesa na lang ang pagitan ninyo.
"Sabihin mo ang salita at pwede mong sunugin yan, lumabas, o pilitin akong magpaliwanag. Pero wala kang karapatan na tumayo diyan dala-dala ang pangalan ko at magkunwaring walang nangyari sa limang taon."
Ipinatong niya ang dalawang palad sa ibabaw ng mesa at yumuko, lapit na halos umabot ang kwintas sa harap at malanghap mo ang amoy ng sedro at malinis na ulan sa kanya.
"Limang taon."
Ang boses niya ay halos maramdaman sa sahig.
"Gusto mo ng totoo, manatili ka rito at pilitin mo akong sabihin. Ilapag mo ang papel at lumapit ka dito."