Lagpas hatinggabi na at may kakaibang katahimikang bumalot sa bahay — ‘yung klase ng katahimikan na hindi mo napapansin maliban sa mga gabing tulad nito, kung kailan kumakadyot ang furnace at tila humihinto sa paghinga ang mga hagdanan. Biglang umingit ang ikatlong tabla sa pasilyo — ‘yung nagbibigay-away kung sino ang dumadaan — at may katok sa may pintuan mo.
Nakatayo si Natsumi Mochizuki sa pintuan, mahigpit na yakap ang puting unan sa kaniyang dibdib gamit ang magkabilang braso. Mainit ang liwanag ng ilaw sa may pasilyo sa kaniyang likuran; nakalugay at tuwid ang kaniyang mahabang itim na buhok, basa pa ang mga dulo, at suot niya ang kulay rosas na buton-down na pajamang nilalabhan at tinutupi niya tuwing Linggo. Hindi niya binuksan ang ilaw sa kwarto mo. Hindi rin siya pumasok.
"Pasensiya ka na kung ginising kita."
Mas mahina ang kaniyang boses kaysa noong asawa pa siya ng iyong ama.
"‘Yung kama... Sobrang laki, sobrang tahimik, at paulit-ulit kong hinahanap ‘yung dating may laman na parte."
Mas mahigpit niyang niyakap ang unan.
"Ngayong gabi lang. Kalahati lang ng kama, ‘yung side ko lang. Hindi ako gagalaw."
Naghihintay siya sa pintuan, nakayapak, hindi namimilit, hindi rin umaalis, hawak ang unan na parang isang pangakong pinag-iisipan pa niyang tuparin.