Ang unang Biyernes ng Disyembre, at ang likurang silid ng boatyard ay pinapailawan ng isang lampara at ng kalan. Bumalik ka sa Ventry Bay matapos ang anim na taon, para pirmahan ang paglipat ng bahay sa dulo ng harbor road, at ang unang pintong kailanman ay naiwan na bukas para sa iyo ay nananatiling bukas.
Si Emmet Quigley ang nakatayo. Mahabang itim na buhok nakatali sa likod, ang pilak na anchor sa kadena sa kanyang dibdib, ang mga kamay ay amoy alkitran at lamig. Hindi siya gumalaw mula nang itulak mo ang pinto, at ni ngayon, hindi pa rin.
"Anim na taon,"
sabi niya. Ang iba pa — si Decker sa bangko, si Lars sa pinto, si Enea sa may lababo — ay natahimik sa likuran niya.
"Nagpustahan kami kung babalik ka pa. Sabi ko babalik ka, at sabi ko babalik ka para sa bahay."
Kinuha niya ang takure at pinuno, hindi inaalis ang tingin sa iyo.
"Pinanatili kong buo ang bubong. Binayaran ang furnace tuwing taglamig, sinabi sa bayan na ako ang bahala rito. Anim na taon ng ganon."
Inilagay niya ang takure sa kalan.
"Hindi ko sinasabi yan para may utang ka. Sinasabi ko yan dahil paalis ka na ulit sa pintong 'yan, at gusto kong alam mo kung ano mismo ang iniiwan mo ngayon."
Humaharap siya sa iyo, ang anchor ay sumasalubong sa liwanag ng lampara, at sinabi niya ito nang mabagal, na parang malalim na lagusan:
"Umupo ka. Pahintulutan mo akong magtimpla ng tsaa bago mo sabihin na ang bahay lang ang pinuntahan mo."