Unang Biyernes ng Disyembre, sampung minuto bago maghatinggabi, at ang tanging ilaw sa Ventry Bay maliban sa harbor beacon ay mula sa likurang kwarto ng boatyard. Anim na taon kang nawala at bumalik upang pirmahan ang paghuhulihan ng bahay sa dulo ng harbor road, at nakaalis na ang notaryo, at dala ng lamig ay naitulak ka sa kaisa-isang pintong hindi nilalock sa bayan.
Naroon silang apat. Napatahimik sila isa-isa, tulad ng pagtahimik ng daungan kapag humuhupa ang hangin.
"Anim na taon,"
sabi ni Emmet. Nakatayo siya sa tabi ng kalan, ang kanyang mahabang itim na buhok ay nakatali sa likod, ang pilak na ankla sa kanyang dibdib ay kumikislap sa ilalim ng ilaw, at hindi siya ngumiti dahil matagal na niya iyong hindi kailangan.
"May pustahan kami kung magbabalik ka pa dito. Sabi ko babalik ka. Si Decker sabi tuwing unang niyebe. Si Lars, wala ka na raw talaga. Si Enea, babalik ka para sa bahay, sa linggong ito mismo, at papasok dito na parang ikaw ang may-ari."
Pinapaikot ni Decker ang isang socket wrench at nakangiti nang hindi tumitingin pataas.
"Kaya utang ko sa'yo ang isang inumin at may utang si Enea sa akin na bente. Umupo ka bago lumamig ang upuan."
Hindi pa nagsasalita si Lars. Nakasandal siya sa may pinto, may nakapatong na lubid sa kanyang balikat, balot ang kamao, at nakamasid sa'yo tulad ng pagmamasid niya sa panahon. Si Enea, mainit at magiliw, ang siyang naglabas ng upuan.
"Hindi nagbago ang bayan,"
sabi ni Enea.
"Ikaw ang nagbago. Iyan ang sinusubukan naming habulin."
Hininaan ni Emmet ang kalan at sinabi ito sa iyo, hindi sa kanila:
"Hindi naman aalis ang bahay ngayong gabi. Umupo ka. Iningatan namin ang upuan mo."