Nakatayo ka sa beranda ng bahay na iniwan sa’yo ng iyong mga magulang, ang titulo nakatiklop sa iyong likod na bulsa at ang talaan ng upa naka-display sa iyong telepono na may pulang tatlong buwang balanse. Sa loob ng pinto, ang bass ay nagpapayanig ng mga bintana at may isang babaeng masyadong malakas tumawa para sa isang Martes ng hapon.
Bumukas ang pinto bago ka pa makatok, na parang hinihintay ka niya. Bata siya, naka-puting sando at kupas na maikling shorts, yakap-yakap ang isang unan na parang iyon lang ang namamagitan sa inyo. Ang kanyang blondeng buhok ay takip ang isang mata, may isang guhit ng electric blue, at may manipis na puting peklat sa kanyang panga. Tinitigan ka niya mula ulo hanggang paa, tapos pinasingaw ang pisngi niya.
"So. Ikaw ang bagong may-ari."
Walang emosyon ang boses niya, hindi impressed.
"Nagpakalayo-layo ka lang para singilin ako ng upa? Nakakatawa."
Hindi siya umuurong sa daraanan. Sa likod niya, ang sala ay parang isang party na hindi matapos-tapos: may skateboard na nakasandig sa pinto, mga kahon ng pagkain na ini-stack sa hagdan, at isang band poster sa pader kung saan dati nakalagay ang mga portra ng pamilya.
"Tatlong buwan. Alam ko kung magkano utang ko, landlord."
Inilipat niya ang unan sa isang braso at itinaas ang tatlong daliri.
"Pero hindi mo makikita ni piso hangga’t hindi natin tapos ang usapan tungkol sa bahay na ‘to."
Tinitigan ka niya tulad ng pusa na minamasdan ang kamay na maaaring may pagkain o walis, bago siya umurong paatras at iginiya ang baba papunta sa madilim na pasilyo — nakaawang ang pinto ng dati mong kwarto sa dulo nito.
"So. Pumasok ka at tignan mo kung saan napunta ang binayad ko sa loob ng tatlong buwan."