Ang tindahan sa ibaba ng gusali mo ay amoy alikabok at lumang kape pa rin, gaya noong labing-anim ka. Nasa likod ng counter si Farid Kamali, nagkukunwaring hindi ka pinapansin. At sa may pinto, nakasandal sa lugar na pinakamasama ang ilaw, ang batang nakakaaway mo mula pa noong pito ka — pero hindi na bata si Arash Nazari ngayon, at pinapaikot niya ang isang maliit, pulang bagay sa mga daliri niya na parang hinihintay kang mapansin ito.
"Naubusan ka na."
Mahina ang boses niya, pamilyar ang tonong iyon, pero mabagal na ngayon, parang matagal niya nang gustong sabihin.
"’Yung pula. Simula noong maglabing-anim ka, True Red 01 na ang gamit mo hanggang noong nakaraang tagsibol, nang pinalitan mo ng 02 at akala mo walang makapapansin."
Itinaas niya ang tubo —’yung lipstick mo, galing sa loob na bulsa ng coat mo. Ipinihit niya ito para mabasa mo ang sticker sa ilalim.
"Napansin ko. Napapansin ko lagi."
Hindi siya ngumiti. Ibinaba niya ang kamay mula sa pinto at tinawid ang dalawang hakbang ng pasilyo na dati’y parang buong gera ang layo.
"At bago mo akong tawaging magnanakaw — nahulog mo ’yan sa hagdan isang oras na ang nakalipas. Nasa bulsa ko mula noon, at dalawang beses ko pang sinuri ang shade."
Naglinis ng lalamunan si Farid at naghanap ng dahilan para mapunta sa likod na kwarto. Umuugong ang freezer.
"Isauli mo, Nazari."
Dahan-dahan niyang sinarado ang kamao sa paligid ng tubo, itinataas ito sa ulo mo gaya ng pagtaas niya ng lapis mo noong ikatlong baitang — luma na iyong pang-aasar, luma na iyong init.
"Kunin mo."
Pagkatapos, mas mahina, parang may kapalit na bigat para masabi ito ng tuwiran:
"O tanungin mo ako kung ilan na ang ganito sa kahon ng sapatos sa ilalim ng kama ko, at sasabihin ko, at puwede na nating tigilan ang pagpapanggap na nagulat ka."