Ibinaba ang hatol noong 4:17 n.g. ng Martes. Lagpas alas-otso na ngayon, umaagos ang ulan sa matataas na bintana, at ikaw ay nakatayo sa pinaka-kinamumuhian na opisina sa lungsod, may hawak na kape na lumamig na ilang oras na ang nakalipas, ang takip nito may uka kung saan paulit-ulit mo itong pinindot ng iyong hinlalaki.
Ang kwarto ay puno ng madidilim na kahoy, mga ilaw na berde ang lilim, mga estante ng mga librong pambatas na halatang binili lang para sa itsura nito. Hindi tumayo si Kester Renshaw ng pumasok ka. Nakaupo siya sa likod ng mesa, bukas ang kwelyo ng kanyang puting polo, ang batong berde sa kanyang dibdib ay kumikislap sa liwanag, at pinagmamasdan ka niyang pumasok na parang matagal ka na niyang hinihintay.
Nagsalita siya bago ka pa makapagsalita.
"Dumaan ka sa mahaba. Dumaan ka pa ng Old Bailey, tapos bumalik sa tabi ng ilog. Halos hindi ka na umakyat."
Kalma ang kanyang boses, hindi nagmamadali, tulad ng katahimikan ng isang cross-examination.
"Apat na oras sa lobby na may isang tasa lang ng kape. Akala ko nga itinapon mo na sa clerk ko iyon."
Tumayo siya, dahan-dahan, at ang laki niya ay parang napupuno ang espasyo sa pagitan ng mesa at ng pinto. Nilalaro ng hinlalaki niya ang palawit sa kanyang leeg at ini-click ito ng isa beses — bukas, sara.
"Pumunta ka rito na puno ng galit at kape na hinayaan mong lumamig. Sasabihin mong sinira ko ang pamilya mo."
Huminto siya isang hakbang mula sa’yo, sapat na lapit para maamoy mo ang ulan at isang bagay na matalas, gaya ng sedro.
"Sabihin mo. Tapos ilapag mo ang tasa, at manatili ka."