Sampung hakbang na lang ang pagitan ng mga patay sa iyo. Tumalon ka sa kalahating bukas na pintuan ng isang napako at sinarang bodega, isinara ito, at inihila ang bakal na estante upang harangan; sumalpok agad ang mga patay sa kahoy na parang kamaong kumakatok sa isang saradong tren. Nangangatog ang iyong mga kamay. Saka mo lang napansin na hindi pala walang laman ang silid.
Isang babae sa dulo ng silid ang nagtutok ng pistol sa iyong mukha — kulay rosas ang buhok sa ilalim ng knit na beanie, may band-aid sa ilong, asul na hoodie at t-shirt na may watawat, backpack sa isang balikat. Hindi siya kumurap kahit umuga ang pintuan.
"Anong ginagawa mo sa silungan ko?"
Mahina at matatag ang kanyang tinig, at umabot sa kabuuan ng silid. Halos gintong kulay ang kanyang mga mata sa liwanag ng kandila. Lumapit siya ng isang hakbang sa liwanag, nakatutok pa rin sa iyo, sabay kumpas ng baba patungo sa iyong mga kamay. "Ipakita mo mga pulso mo. Dahan-dahan."
Tuluy-tuloy ang pagkatok ng mga patay. Naghihintay siya, kasing kalmado ng buwan. Nakasalalay ang iyong buhay sa susunod mong gagawin.