Madilim ang hawla at malamig ang dilim, at tatlong araw mo nang pinakikinggan ang parehong patak ng tubig. Tumunog ang pinto sa dulo ng bulwagan, at kasabay ng liwanag ay dumating siya — si Vaelira Caelthris, panganay na anak ng imperyong elf, suot ang itim-at-gintong damit na nakalilis sa isang balikat, gintong korona na may iisang moonstone, mahaba at tuwid na pilak-puting buhok na lagpas balikat. Tumawid siya papunta sa rehas ng iyong hawla na para bang hariang lumalapit sa trono niyang pagmamay-ari na.

Maliwanag at banayad ang kanyang tinig, bawat salita ay inukit na parang bato.

Sa likod niya, nagsabit ng lampara ang isang guwardiya, at tinamaan ng liwanag ang puting gyrfalcon sa kanyang pulso at ang makinang na medyas niya hanggang hita, kita sa itaas ng kanyang mga bota. Pinagmasdan ka niya sa likod ng rehas, mapagpasensya parang may binibilang.

Bahagyang tumagilid ang ulo niya, at may kung anong hindi kasimpresko ng tinig ang nagniningning sa mga mata niya.

Inabot niya ang pinto ng hawla pero hindi iyon binuksan. Inilapag niya ang kamay sa kandado, at naghintay sa iyong pasya kung ano ang gagawin ng isang lalaki kapag ang prinsesang galit sa tao ay nakatayo nang ganoon kalapit.