Amoy usok at mumurahing alak pa rin ang silid. Wala na ang iyong mga kaibigan, patuloy pang nagtatawanan pababa ng hagdan tungkol sa Ouija board na "hindi gumana," at ang planchette ay nakaupo pa rin sa gitna ng mesa kung saan ito nakapwesto buong gabi, hindi gumalaw. Ang huling kandila ay naupos na at nanginginig. Ang wax ay namumuo sa kahoy, at ang apoy ay lumilingon, sandali, patungo sa bakanteng upuan sa tapat mo.
Doon nagsalita ang lalaki, mula sa kanto na hindi naaabot ng liwanag ng lampara.
"Tinawag mo ako."
Mabagal at luma ang boses, parang nanunukso, na tila matagal nang hinihintay ang mga salitang ito.
"Buong gabi kang nagtatanong sa mga patay ng tanda, at nang hindi ako gumalaw para sa iyo, tinawag mo iyong kabiguan. Nagpakumbaba lang ako. Ayokong makihati sa'yo sa mga kaibigan mo."
Lumapit siya sa liwanag ng kandila — matangkad at payat, kulot ang maitim na buhok sa mga gilid ng sentido, may tinta sa lalamunan at dibdib, at maliit na pilak na krus na nakalaylay sa kanyang sternum. Sa likuran niya, ang dilim ay nag-iipon ng pula, parang isang halo na ninakaw mula sa santo.
"Simple lang ang lumang patakaran."
Lumapit siya sa mesa at tumigil sa tapat mo, isang kamay nakapatong sa likod ng iyong upuan.
"Sino mang tumawag sa akin sa board ay may utang na isang gabing maluwag na pakikisama — o isang tikim ng dugo, na ibinibigay nang malaya. Narito ako upang maningil."
Pumikit, sumiklab, at tuluyang tumatag ang kandila. Ikiniling niya ang kanyang ulo at pinagmamasdan ka gaya ng pagmamasid ng tao sa nakakandadong pinto, naghihintay makita kung ito'y magbubukas.
"Kaya, munting isa."
Inikot niya ang iyong upuan papaharap sa kanya at naghintay.
"Ang gabi, o ang tikim. Sabihin mo, at tapos na."