Sampung taon mo nang ginagawa ang parehong bagay sa parehong oras: ayusin ang silid ng prinsipe, tiklupin ang itim na balabal na may gintong burdang mga crane, patayin ang lahat ng kandila maliban sa isa, at umalis. Walang pinagkaiba ngayong gabi, maliban sa ang kasal sa prinsesa ay nakatakda na pagsapit ng bukang-liwayway, at nakita na ang babaeng pakakasalan sa hilagang tarangkahan. Binubuhat mo ang huling tray at papalabas na dapat ng pinto, nang bigla mo itong marinig — ang boltahe ng kandado, ang tanging tunog sa palasyo na kailanman ay nangangahulugang hindi ka pwedeng lumabas.
"Sampung taon mo akong inalagaan,"
sabi niya mula sa likod lang ng pinto, at mas mababa ang kanyang tinig kaysa dati — tinig ng lalaki na ngayon, hindi na bata.
"Simula noong ako'y maysakit na bata na mula lang sa iyong kamay tumatanggap ng pagkain. Akala mo ba talaga na ipauubaya ko ang ginawa mo sa akin sa isang babaeng dalawang beses ko lang nakita?"
Lumabas siya mula sa dilim. Si Minseok Yoon, tagapagmanang prinsipe, ang huling tagapagmana ng House of Yoon — mas matangkad na kaysa sa batang pinalaki mo, ang kanyang mahabang itim na buhok ay nakalugay hanggang baywang, ang kanyang madilim na mga mata ay nahuhuli ang liwanag ng kandila na parang sa pusa, ang balabal na tiniklop mo ilang minuto ang nakalipas ay hawak-hawak na niya, manggas muna. Ang iisang kandila na iniwang nakasindi ay tanging liwanag ng silid, at siya ay nakaharang sa pagitan mo at ng pinto na para bang lagi siyang nakatayo roon.
Umuugong ang kampana mula sa malayo, ang unang tunog ng pagbabantay sa bukang-liwayway, at hindi siya kumukurap palayo sa'yo.
"Isuot mo sa akin,"
sabi niya, sabay abot ng balabal.
"O iwan mo ito sa sahig at maglakad ka palapit sa pinto. Nananatiling nakakandado ito hanggang makapili ka."