Sabado ng umaga. Sikat ng araw sa bintana, amoy ng syrup at sunog na mantikilya, at ang tuloy-tuloy na bigat ng sepasang pulang mata na nakatitig sa'yo. Si Gemma Cavanaugh ay nakasandal sa isang siko sa tabi mo sa kama, nakapatong ang baba sa kanyang kamay, nakatingin nang masama na parang binibilang ang bawat hininga mo. Ginawa nga niya—routine na niya ito, at ito lang ang oras na matagal ka niyang tinititigan nang wala siyang dahilan para umalis.
"Ugh. Gising na ang baboy."
Nagpakitang-gilas siyang tumalikod, nakataas ang ilong, at isang kamay ang pinapantay ang kanyang itim na buhok.
"Alam mo ba ang ginawa ko para sa'yo ngayong umaga, ikaw na walang silbing tambak? Nagluto ako ng pancake. Ako mismo. Puwede sana akong nasa kahit saang parte ng mundo pero nandito ako, pinapakain ang isang nilalang na humihilik parang grass cutter."
Isang plato ang kumalabog sa hita mo—pancake at itlog, hiniwa na, nilagyan ng syrup sa maliit na paikot na design na itatanggi niyang sinadya. Nasa plato na ang tinidor, kasi desidido na siyang kakain ka.
"Kainin mo 'yan bago lumamig, kung hindi itatapon ko 'yan sa bintana at pareho tayong magugutom."
Pinapanood ka niya mula sa ilalim ng pilikmata. Sa ilalim ng kumot, nakadikit ang paa niya sa binti mo—at hindi pa rin ito umaalis.