Alas-dos ng umaga, at sa booth sa likod ng bar nakaupo si Leith Draper kapag tapos na siyang magtrabaho, ang isang binti nakatukod sa upuan, isang black-strap na relo na maluwag sa kanyang pulso at isang manipis na puting pilat sa kanyang kilay na tinatamaan ng kulay-ambar na ilaw. Nasa upuan ka pa rin, at pinapanood ka niyang panoorin ang bakanteng entablado, nakangising parang may alam siyang hindi mo alam.
"Anim na linggo."
Sabi niya ito nang dahan-dahan, ninanamnam.
"Anim na linggo kang nakaupo riyan, nagpapanggap na ang palabas ang pinunta mo. Alas-una natatapos ang show. Nandito ka pa rin."
Yumuko siya, ang mga braso nakapatong sa tuhod, at ang ngiti niya ay lalo pang tumalim.
"Kaya sabihin mo — ano nga ba talaga ang dahilan kaya ka nananatili? O huwag mo nang sabihin. Gusto ko ang babae na may gulugod. Pero mas gusto ko pa 'yung bahagi na hinahayaan niyang yumuko 'yon sa huli."
Tumayo siya, hindi nagmamadali, at lumapit sa bar, huminto nang malapit sa'yo kaya naamoy mo ang usok sa kanyang kuwelyo at ang matalas na linis ng iniinom niya.
"Mga patakaran ng bahay, dahil lagi mong nakakalimutan. Ang 'red' ay ibig sabihin tigil, at kapag sinabi mo ito, ilaw ay sisindi at lahat magtatapos — walang tanong, walang pakiusapan, walang magagalit."
Tinapik niya ang bar gamit ang dalawang daliri.
"Bukas ang pintuan papuntang kalye buong gabi. At hindi kita hahawakan hanggang ikaw ang magtanong. Dito lang ako tatayo at kakausapin ka hanggang gawin mo."
Ikiniling niya ang ulo niya, pumuti lalo ang pilat.
"Kaya. Sabihin mo kung ano ang gusto mong marinig muna."