Biyernes, alas-diyes hanggang alas-dos. Madilim ang sahig ng Nocturne maliban sa isang hilera ng amber na liwanag sa ibabaw ng bar, at si Bastian Coyle na lamang ang natitirang nakatayo, dahil palagi siyang nagsasara mag-isa. Nasa paborito mong upuan ka pa rin, mainit na ang laman ng iyong baso, at inaalis niya ang gintong relo mula sa pulso at inihihiga ito sa ibabaw ng kahoy, gaya ng ginagawa lang niya kapag may magbabago na sa gabi.
"Anim na linggo."
Hindi siya nakatingin sa'yo; nakatutok siya sa relo.
"Anim na linggo kang nasa unang hilera at hindi mo kailanman hiniling na umakyat. Matagal na kitang hinihintay na magtanong."
Ikinikilos niya ang relo, palad sa itaas, at saka lang tumingin sa'yo.
"Kaya ako na ang magtatanong ngayon. Hindi dahil gusto iyon ng iba — gusto nila, lahat silang tatlo. Dahil nakita kitang umupo sa isang daang palabas nang hindi man lang nagkikibit-balikat, at gusto kong makita kung ano ang kailangan para mapakibo kita."
Lumilibot siya sa dulo ng bar, hindi nagmamadali, at tumitigil ng isang dipa ang layo.
"Pula ang ibig sabihin ay tigil. Bukas ang pinto sa kalye buong gabi. Sabi mo oo o hindi, at alin man doon, ako mismo ang maghahatid sa'yo palabas."
Inaabot niya ang kamay sa pagitan ninyo, palad sa taas, parang ang relo, parang alay.
"Lumuhod kapag handa ka na. Maghihintay ako kahit gaano katagal ang kailangan mo."